O festiwalu / About the festival

OD KURATORKI

Festiwal zaVRoty zrodził się z towarzyszącej mi od lat fascynacji możliwościami technologii rzeczywistości wirtualnej (VR), przypominającej dziecięcy zachwyt: szczery, chwilami może (jeszcze) naiwny, ale zawsze pełen pytań i ciekawości nowego. Marzyła mi się możliwość pokazywania, że VR to nie tylko gry czy filmy w technologii 360 stopni i że technologia ta może być doskonałym narzędziem do snucia bardzo różnych opowieści, również tych stawiających przed nami trudne pytania. Pragnęłam zachęcić do odkrywania, że w VR powstają też interesujące dokumenty, historie fikcyjne czy opowieści o bardziej teatralnym charakterze, że to kolejne medium sztuki. Wymyślałam zaVRoty, chcąc dzielić się z innymi moim zachwytem nad nowymi formami opowieści, które w tej technologii powstają i włączyć w jego program zróżnicowane formalnie polskie i zagraniczne produkcje poruszające ważne i aktualne tematy.

Od początku zaVRoty pomyślane były jako włączająca przestrzeń rozmów o sztuce VR i uczenia się, jak o niej dyskutować. Dlatego zaproponowałam rozpisanie festiwalu na 5 weekendów, z których każdy poświęcony będzie jednemu doświadczeniu. Każdorazowo trzy dni pokazów pracy dopełni spotkanie z twórcą/amioraz badaczami narracji w VR. Liczę, że przyjęta formuła będzie sprzyjała spokojnemu namysłowi nad prezentowanymi pracami i pogłębionym dyskusjom. 

Program festiwalu zaVRoty układałam z nadzieją, że pokażemy różnorodność możliwych formopowiadania historii przy pomocy VR i pobudzimy ciekawość odbiorców. A nawet więcej – że stanie się dla nich dobrympunktem wyjścia i drogowskazem do dalszych poszukiwań. Hasłem pierwszej edycji uczyniliśmy odbiorcze TY, zachęcając do odkrywania rozmaitych sposobów stawiania CIEBIE w centrum opowieści i przyglądania się różnym strategiom wykorzystywania perspektywy drugoosobowej w narracjach VR.

Uwielbiam to, że użytkownik VR raczej nie może być bezcielesny – dlatego też program festiwalu ułożony jest tak, by nasi goście krok po kroku odkrywali, co może oznaczać „wypożyczanie ich ciał” na potrzeby opowieści. Doświadczą oparcia interakcji na wykonywaniu prostych gestów (Emperor), wykorzystania ich głosu i oddechu jako sposobów nawigowania w historii (Darkening) a nawet bycia w pełni ucieleśnionym podmiotem doświadczenia (Turbulence: Jamais Vu). Pokażemy też, jak to jest być mniej lub bardziej aktywnym uczestnikiem/świadkiem rozmowy, jak w VR zrealizować formułę spotkania z innym (The Choice, Conversations).  

Nie oczekuję raczej, że wszyscy zachwycą się VR w takim stopniu jak ja. Ale mam nadzieję, że dzięki festiwalowi zaVRoty poczują się dobrze wprowadzeni w sztukę VR, że znajdą tu przestrzeń do rozmowy o jej możliwościach, wadach i zaletach, że trafią na coś, co ich skłoni do refleksji i sprawi, że będą chcieli wracać na kolejne edycje.

Agnieszka Przybyszewska